همراه اول به من یه حس خاصی می‌ده. حسی مثل قرض‌الحسنه های محلی دههٔ شصت. همون هایی که یه پیرمرد بداخلاق پشت یه میز چوبی کهنه می‌نشست و یه ساعت قدیمی تیک تیک می‌کرد. هر وقت باهاشون کار داشتی باید ساعت‌ها منتظر می‌موندی و چون کارمون بهشون گیر بود مجبور بودیم هر رفتاری رو...